Zoals gewoonlijk was het vertrek achter het winkelcentrum weer een spektakel om te zien... bijna vijftig kinderen, allemaal met een fiets een hele berg tassen. We hadden een grote bus, maar een hele kleine wagen voor al die fietsen. (we hebben creatief moeten zijn, maar uiteindelijk kon alles mee!)
Na anderhalf uur in de bus, zijn we aangekomen op de locatie in Den Helder. Aangezien het de eerste keer was dat we naar deze scoutinghut kwamen, wisten we niet helemaal wat we moesten verwachten, maar het bleek nog beter dan we dachten dat het kon zijn. Er was een groot grasveld, een vuurkuil, een klein beetje bos en een geweldig scoutinggebouw.
Na het uitladen van de bus, konden de kinderen het terrein gaan verkennen, terwijl de leiding de tafels en banken klaar gingen zetten voor de lunch.
Zodra iedereen klaar was met eten, zijn de groepjes ingedeeld en de slaapzalen op orde gemaakt. Alle groepjes sliepen gezellig door elkaar, verspreid over de vijf verschillende slaapruimtes in het gebouw. Gelukkig had iedereen een goed matras bij zich en waren er genoeg pompen om alle bedden snel vol te krijgen, waardoor we allemaal snel weer buiten konden gaan spelen. Helaas bleek al snel dat er toch één ding miste op dit terrein, namelijk de schaduw!
Terwijl de kinderen aan het spelen waren, kozen de leiders ervoor om te verkoelen door elkaar nat te spuiten en te spetteren. Omdat Anne liep op te scheppen dat hij van iedereen het droogst was gebleven, werd hij door Daniel teruggepakt door een emmer water over zijn hoofd te gieten, zonder dat hij het verwachtte... dit was het begin van een water-oorlog die het hele kamp heeft voort geduurd!
Het begon toch wel heel heet te worden, het was het warmste pinksterweekend sinds 1985 (en dat in begin mei!) dus hebben we allemaal onze fietsen gepakt om snel te vertrekken naar het dichtbij gelegen strand, waar we wat verkoeling konden zoeken in de zee, of onder het zand...
Toen we allemaal uitgeput terugkwamen op het terrein, had iedereen ook wel heel erg honger. We hebben Geoffrey en Robert gelijk aan het werk gezet om de barbeque goed heet te stoken, terwijl in de keuken de worsten werden gekookt (zodat ze sneller gaar zouden zijn op de barbeque).
Intussen werd er in het omliggende bos gezocht naar goed droog hout, zodat Daniel en Peter een mooi kampvuur konden maken, want wat zou een judokamp zijn zonder elke avond een kampvuur!
Gelukkig waren er door het mooie zonnige weer heel veel droge takken en stammetjes te vinden en kon al gauw een perfecte wigwam worden gemaakt. Nadat iedereen had gegeten en de buikjes goed rond waren, kon het kampvuur worden aangestoken!
Bij het kampvuur werden spookverhalen verteld en kon iedereen gezellig moppen tappen en kletsen met hun vrienden.
Na het genieten van de mooie vlammen, moesten de kinderen in groepjes naar bed en begon het toch wel heel erg stil te worden op het terrein. Toen alle kinderen lagen te slapen hebben de begeleiders ook maar hun ogen voor een paar uurtjes dichtgedaan!
De tweede dag begon vroeg, de groepjes werden allemaal in een mooi geel t-shirt gekleed en gingen gezamelijk op de foto.
De t-shirts waren niet alleen mooi, ze maakten het ook heel makkelijk om in Fort Kijkduin alle kinderen van het Judokamp snel te herkennen. In het fort gingen we namelijk een speurtocht en een vossenjacht doen.
Vier van de begeleiders hebben zichzelf verkleed en zijn zich gaan verstoppen op het terrein. De groepjes moesten de vossen vinden en wat (hele moeilijke) vragen beantwoorden over judo en over het fort.
Uiteindelijk heeft de groep van Daniel de vossenjacht gewonnen!
Na het bezoek aan het fort hebben we allemaal wat gegeten in het restaurant, waarna we weer terug hebben gefietst naar het terrein, zodat we het douanespel konden spelen. De smokkelaars moesten zo creatief mogelijk de biljetten en muntjes verstoppen in hun kleding, terwijl de douane hun best moest doen om de smokkelaars te vangen en het geld te onderscheppen.
Van al dat rennen had iedereen behoorlijk trek in de hot-dogs en soep die we op de tweede avond zouden krijgen. De bordjes waren snel leeg en de kinderen vroegen of we een potje wilden voetballen (begeleiders tegen de kinderen). Natuurlijk konden de kinderen dit niet winnen en werden al snel andere teams gemaakt. Robert en Geoffrey bleken het beste team te hebben gekozen en wonnen de hele spannende wedstrijd.
Natuurlijk was er ook de tweede avond weer een kampvuur. Deze keer werd de wigwam niet door de begeleiders gebouwd, maar door de jongens die heel goed hadden opgelet hoe dat de eerste avond was gedaan. Nadat we bij het vuur hadden gezeten, was het weer tijd voor de jongste kinderen om te slapen. De oudste groep was niet moe en ging dus met Geoffrey en Robert een nachtwandeling maken over het terrein, ook hier waren spookverhalen en moppen de orde van de dag.
Uiteindelijk lag de tweede dag ook iedereen in bed en was de laatste nacht alweer aangebroken.
De derde ochtend heeft iedereen zijn spullen bij elkaar gezocht en ingepakt en trokken ze allemaal hun gele t-shirt weer aan. We gingen namelijk naar WALIBI! Wat we niet hadden voorzien was dat het ruim 2 uur zou duren om vanuit Den Helder in het park aan te komen. Toen we eindelijk daar waren, werden de groepen verdeeld over de leiders en mochten de oudere kinderen zelf het park in. Gelukkig was het helemaal niet druk in het park en konden we alle attracties bezoeken.
Natuurlijk was door de hitte de wild-waterbaan het populairst en moest je daar bijna 30 minuten wachten om aan de beurt te komen.
In het park hebben we allemaal een patatje gegeten en zijn we na een lange dag weer vertrokken naar Diemen.
De bus was precies op tijd weer terug in Diemen en de ouders konden hun kinderen (met bagage en al) na een lang weekend weer mee naar huis nemen.
Hopelijk zijn jullie er volgend jaar allemaal weer bij, om er net zo'n spetterend kamp van te maken!
De rest van de foto's van dit kamp staan ook op de site. klik hier om ze te zien